Sommigen staan stomverbaasd te kijken naar de demarche van het Algemeen Christelijk Werknemersverbond (ACW). Mensen vragen zich af of vakbondsleider Luc Cortebeeck op zijn pletshoofd gestuikt is.
Op de vooravond van Rerum Novarum doet de christelijke arbeidersbeweging wel vaker lichtzinnige uitspraken, maar nu maakt het volk zich werkelijk zorgen over de toestand van Luc Cortebeeck. Het kan niet anders dan dat die man gelooft dat de Heilige Geest in hem gevaren is (en wel langs het verkeerde gat). Waarom haalt hij het anders in zijn bol om zijn achterban zomaar af te raden op de N-VA van Bart De Wever te stemmen? Het kiesvee begrijpt er niets van.
Ach, maar die stomme verbazing is misplaatst. Natuurlijk zou het stemadvies van de ACV-voorzitter contraproductief kunnen uitdraaien, waardoor de Nieuw-Vlaamse Alliantie net méér stemmen zal binnenhalen. Dat is echter een tacticshe overweging die in tijden van absolute paniek niet eens meer gemaakt wordt. Want geloof mij, zelfs al ben ik maar een fictieve stoethaspel die zijn mond niet kan houden: alle organisaties onder de beschermende koepel van het ACW bevinden zich sinds enige weken in een staat van uiterste wanhoop. Net zoals het héle sociale middenveld in dit onbeschrijfelijk zieke land.
Dan gebeurt het al eens dat er zich eentje in de eigen voet schiet.
De vakbonden mogen dat vaker doen. Dat zie ik graag, overbodige organisaties die zichzelf enkel irrelevanter maken. Moedig hen daarin aan. Steek ze een bazooka in hun pollen zodat ze hun eigen poten in frieten kunnen schieten. Daag ze uit om domme dingen te zeggen. Dat werkt, ik heb het zelf al geprobeerd.
We moeten af van de vakbonden, net zoals we van België af moeten.
De vakbonden maken de werkmens wijs dat zij hem zullen beschermen tegen het nietsontziende grootkapitaal. Het belang van de vakbond is het belang van de kleine man, zo beweert men.
Dat is onzin. Bedrog. Een vakbond heeft maar één drijfveer: zichzelf in stand houden. En omdat de vakbonden – de laatste unitaire organisaties – met al hun vezels doordrongen zijn van de Belgische kanker, proberen ze ook dit zieltogende koninkrijk overeind te houden.
België is de rotte plank waar de vakbonden krampachtig op steunen: ze weten dat de boel zal barsten, maar toch durven ze niet te springen naar stabieler oorden.
Daarom probeert de Gesyndiceerde Kerk van het Travaillisme het werkvolk weer naar de veilige haven van Belgische besluiteloosheid te drijven. Blijf rustig in de Belgische klei ploeteren, dat is de boodschap. Boek geen vooruitgang, zoek niet naar gedurfde oplossingen voor de uitdagingen van morgen. Wees tevreden met het halfslachtige van het verleden. (En durf vooral niet te klagen over misbruik van het stakingsrecht, zeker niet door de spoorbonden!) Neen, steek uw hoofd tussen uw schouders en strompel bedaard naar het plekje dat voor u gereserveerd is op dit sociale patattenveld aan de Noordzee.
De vakbonden denken het te kunnen uitzingen zolang België blijft bestaan. Alsof enkel België relevant is om een sociale zekerheid op te bouwen. Alsof de vakbonden zélf relevant zijn om een sociale zekerheid op poten te zetten.
Neen, hoor: het volk heeft uw paternalisme niet meer nodig.
Gearchiveerd onder:Politiek, ACV, ACW, Algemeen Christelijk Werknemersverbond, Bart De Wever, Luc Cortebeeck, N-VA, Rerum Novarum, travaillisten, Verkiezingen
[...] Older » [...]
Gedurfd? Bart De Wever wil de Schwarzwaldklinik naar hier transfereren en Geert Bourgeois raakt in extase van Laura Lynn die de Vlaamse Leeuw zingt. Voor de rest heb ik die N-VA nog maar bitter weinig voorstellen horen doen, laat staan gedurfde.
En als vakbonden irrelevant zijn, waarom maak je je er dan zo druk over? Het verwondert mij dat je nog niet op de lijst staat bij N-VA, LDD of VB. Daar zien ze zulke zwartgallige zielepoten dolgraag komen.