De Man met Migraine

De een of andere seniele aap had ooit eens een helder moment. Daar maakte hij gebruik van om de volgende oneliner te formuleren: “Democratie is een georganiseerd meningsverschil.” Iedereen schijnt daar zomaar mee akkoord te gaan, zonder zich af te vragen wat de perfide consequenties zijn van die uitspraak.

Want wat zien we in België? Dat het meningsverschil hier zodanig goed georganiseerd is dat het zichzelf voor eeuwig en altijd in stand zal houden. Het hele land – en het is een ziek land, een rotte tand in het vergeelde gebit van Europa – steekt zo in elkaar dat er in principe nooit een akkoord bereikt kan worden.

Hoe komt het dan dat de Belgen er toch in slagen om akkoorden te sluiten? Is het dankzij het wereldwijd vermaarde Belgische compromis? Baneengij. Kijk maar eens naar die zogenaamde akkoorden. Dat zíjn geen akkoorden. Het zijn monstrueuze creaties die de kanker van verdere conflicten al van meet af aan in zich dragen. Ja, de taalgrens werd begin jaren zestig definitief vastgelegd, en ja, tegelijk werd ervoor gezorgd dat we er tot op vandaag over kunnen ruziën. Want waarvoor dienen de ‘uitdovende’ taalfaciliteiten in de Vlaamse Rand rond Brussel anders? Wie dat een structurele oplossing durft te noemen, mogen ze vastbinden aan het landingsgestel van een neerstortende Boeing 747.

De taalfaciliteiten zijn een structureel probleem dat bewust gecreëerd werd om jaren later een hoge prijs te kunnen vragen voor de afschaffing ervan.

Vergeet dus de onzin dat dit land een consensusdemocratie is. In dit land wordt niet gestreefd naar consensus, naar overeenkomsten. De politici van dit staatkundige onding aan de Noordzee hebben er alle belang bij om velerlei meningsverschillen levend en wel te houden, want het is slechts dankzij die meningsverschillen dat ze denken stemmen te kunnen rapen. Zonder meningsverschil hebben ze niets om krasse uitspraken over te lanceren. En zonder krasse uitspraken komen ze niet in de media. En zonder exposure in de media halen ze geen stemmen.

Voed het meningsverschil met een paar forse oneliners, en tel uit je electorale winst: dát is de manier waarop men deze drieledige natie probeert te besturen.

Dat er ondertussen nooit één partij de allergrootste zal zijn, en dat er altijd met minstens vier politieke partijen geregeerd wordt, is enkel bedoeld om dat zo gekoesterde meningsverschil niet in gevaar te brengen. Want stel je voor dat er opeens een partij is die een absolute meerderheid haalt in het parlement en een hoop problemen oplost. Stel je voor dat België na meer dan honderd jaar aanmodderen weer eens bestúúrd wordt. De schrik slaat de Belgische politici om het schrale hart: waarover zouden ze dan nog moeten ruziën? Hoe zouden ze zich dan nog moeten profileren?

Dit land heeft zijn voorbestaan op de meest walgelijke wijze geregeld. Het heeft het meningsverschil niet alleen georganiseerd, het heeft het gecreëerd. Bewust. Doelmatig. Onze gewaardeerde volksvertegenwoordigers zijn eraan verslaafd. Ze verdoen er hun tijd mee zonder dat ze ooit een echte oplossing uit hun mouw moeten schudden.

Maar ik heb wel een oplossing.

Laat alle partijen met een hart dat Vlaams klopt samenklitten in één kartel. Vorm één superpartij en trek daarmee naar de kiezer. Het momentum is er. Hier en daar zal een extreem Belgicistisch minipartijtje een schamele zetel halen, maar als de Vlaamse partijen eendrachtig ten strijde trekken, halen zij mogelijks een absolute meerderheid in de Kamer.

En dan zijn er dingen mogelijk.

Ja, er zullen vanwege de taalpariteit in die Vlaams-federale regering enkele Franstalige pipo’s nodig zijn, maar geef ze een zak geld, een weinig belangrijk departement, en je bent vertrokken. Punt één op de agenda: alle communautaire meningsverschillen op de meest radicale wijze oplossen. Dat het eindelijk eens gedaan is met die zever.

Democratie mag dan een georganiseerd meningsverschil zijn, als blijkt dat het meningsverschil beter georganiseerd is dan de democratie, is de burger in zijn gat gepakt. Kan dat de Belgische politici schelen? Neen, zij blijven hun meningsverschil verder organiseren. Dat vinden ze leuk. Zo hebben ze iets om goedbetaald de tijd mee te verdrijven.

Maar bij nader inzien heeft de eerder vermelde seniele aap nog nooit een helder moment gehad.

Gearchiveerd onder:Politiek, België, BHV, meningsverschil, Verkiezingen